Ocena użytkowników: 0 / 5

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Zatorowość płucna (czyli zator tętnicy płucnej) jest stanem, który wymaga jak najszybszej interwencji medycznej, ponieważ może stanowić zagrożenie życia. Jest tak, bo materiał zatorowy (najczęściej skrzepnięta krew) skutecznie zamyka światło naczyń płucnych. Prowadzi to wtedy do niewydolności krążenia.

Czym dokładnie jest zatorowość płucna?

Zator płucny jest następstwem zwężenia albo nawet zamknięcia tętnicy płucnej (lub jej rozgałęzień) przez materiał zatorowy. Jak było wspomniane powyżej, materiałem tym są zazwyczaj skrzepliny, które urywać się mogą ze:

  • skrzeplin w przebiegu zakrzepicy żył głębokich kończyn dolnych,
  • splotów żylnych miednicy mniejszej,
  • żył głębokich kończyn górnych (w najmniejszej liczbie przypadków).

Najrzadziej zaś materiałem zatorowym stają się:

  • powietrze, które przypadkiem dostaje się do żył (podczas cewnikowania dużych żył),
  • grudki tkanki tłuszczowej (dostające się do układu krwionośnego przy złamaniach kości),
  • krople płynu owodniowego (dostające się do krwiobiegu w czasie porodu).

Niekiedy zator płucny staje się pierwszym objawem zakrzepicy - jeszcze zanim chory zauważy u siebie jej typowe objawy. Niejednokrotnie zdarza się też, że mimo wykonywania badań diagnostycznych, nie udaje się ustalić tego, skąd biorą się skrzepliny powodujące zatorowość płucną.

Objawy zatorowości płucnej

Można do nich zaliczyć:

  • przyspieszoną akcję serca,
  • nagłą, silną duszność,
  • mocny ból w klatce piersiowej (często nasilający się przy wdechu),
  • suchy kaszel,
  • krwioplucie.

Kiedy chory cierpiał wcześniej na zakrzepicę żylną, powyższe objawy poprzedzane są bólem i obrzękami łydek. Cięższe postaci zatorowości mogą objawiać się też: omdleniami, a nawet zatrzymaniem krążenia. Osoby z wymienionymi tutaj objawami nie mogą ich lekceważyć - powinny zaś jak najszybciej zostać zbadane przez lekarza. Oceni on stopień ryzyka i przedstawi dalsze postępowanie. Wykrycie zatorowości nie zawsze jest łatwe, gdyż podobne objawy występować mogą przy innych chorobach. Stąd też w procesie diagnozy trzeba przeprowadzić specjalistyczne badania (m.in. tomografię komputerową czy arteriografię). Na uwadze trzeba mieć też to, że u chorego pojawić się może przewlekła zatorowość płucna, prowadząc do rozwoju nadciśnienia płucnego i niewydolności serca.

Leczenie zatorowości płucnej

Zaraz po rozpoznaniu zatorowości płucnej, u chorego trzeba zastosować heparynę niefrakcjonowaną w dawce nasycającej. Kolejnym krokiem jest potwierdzenie choroby przy pomocy badań obrazowych. Później nadchodzi czas na trombolityczne leczenie zatoru tętnicy płucnej, które ma na celu rozpuszczenie skrzepliny zalegającej w łożysku płucnym (tzn. skrzepu w płucach). Warto tutaj zaznaczyć, że u osób w bardzo ciężkim stanie, można zastosować trombolizę wyłącznie na podstawie sugestywnego obrazu klinicznego i nawet w przypadku przeciwwskazań (bo chodzi tu o ratowanie życia). Leczenie trombolityczne najskuteczniejsze jest w pierwszych 48 godzinach od wystąpienia objawów. Można je jednak zastosować także po upływie 6-14 dni. Po zakończeniu leczenia trombolitycznego, rozpocząć należy leczenie przeciwzakrzepowe antagonistami witaminy K. U pacjentów obciążonych dużym ryzykiem nawrotu choroby, zaleca się wszczepienie specjalnie skonstruowanego filtru do żyły głównej dolnej.